กลับบ้าน

 เริ่มตั้งแต่วันที่ 10 พค 66 ตอนกลางคืนวันนั้นเราคิดเรื่องจะกลับบ้านเลยเข้าไปเช็คในเวปว่ามีรถทัวร์กลับบ้านมั้ยพรุ่งนี้ มีแต่พวกป1 ซึ่งถ้าเป็นไปได้เราไม่อยากไปเพราะนั่งไม่สบาย จะไปเครื่องก็แพงช่วงนี้ไม่มี OT 555 เช็ดไปเช็คมานั่งทำใจเพราะไม่มีเลยเข้านอน บอกตัวเองว่าพรุ่งนี้ค่อยดูอีกทีถ้าไม่มีอาจจะเลื่อนกลับวันอื่น เช้าวันที่ 11 ตื่นมาอาบน้ำเล่นคอมละลองเปิดดูเวปเล่นๆ สรุปมีจ้าาาาา รีบจองเลยทันทีรถออกวันนั้นช่วง 2 ทุ่มครึ่ง เราก็ลั้นลาเลยยหลังจากที่จองได้ เล่นคอมดูหนังฟังเพลงไปเรื่อยจนถึงเวลาประมาณ 6 โมงเลยอาบน้ำเตรียมของไป บขสหมอชิต ก็เดินไปขึ้นรถไฟฟ้าละต่อวิน ตอนนั่งวินหัวใจจะวายขับเร็วมากๆๆๆๆๆ ไวจันต้องจับชายเสื้อเขาไว้อ่ะ แบบว่าถ้ากูหล่นเมิงต้อนหล่นเป็นเพื่อนกูนะ 555 ถึงหมอชิตโดยปลอดภัยเราก็ไปแลกเอาตั๋วที่จองไว้ละจะเข้าไปนั่งข้างในสวยๆ แต่อนิจจาเต็มจ้า คนเยอะมากกกกก ด้วยความที่ไม่่ได้กินข้าวเย็นเลยไปซื้อน้ำขนมมาเดินหาที่นั่งอีก พอกินไปได้สักแปปก็นั่งทำงานให้อิเม่าน้องชายพลางๆ ทำได้สัก 15 นาทีเองก็ใกล้เวลาขึ้นรถเราเลยเดินไปขึ้นรถ นั่งสบายอิอิ

การกลับบ้านครัง้นี้ไม่ได้บอกใครเลย อยากโชว์ให้พ่อแม่เห็นว่าชั้นกลับมาได้เองนะไม่ต้องเป็นห่วง การเดินทางก็ใช้เวลาประมาณ 8 ชั่วโมงถึงแม่สอดประมาณ 5.30 น จากนั้นเราก็รีบร้อนวิ่งไปห้องน้ำ หลังจากนั้นสำรวจตัวเองเลยเจอความชิบหายตัวโตๆว่า ลทมเป๋าตังไว้บนรถทัวร์ สติเกือบแตกรีบโทรหา call center ขนส่ง ตอนนั้นก็มีเบอร์แปลกโทรมาเราเลยรับเลยรู้ว่าเป็นพนังงานบนรถที่เก็บของแล้วเจอเป๋าเราเลยโทรให้ไปเอาที่อู่ เราเลยหาแท็กซี่ไปเอาเป๋าระยะทางน่าจะประมาณ 3-4 โลได้ไปกลับ 300 บาทถือว่าเป็นค่าโง่ตัวเอง 555 จากนั้นก็มานั่งรอรถส้มเพื่อนั่งเข้าบ้านอีก 80 กิโลเมตรใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมง ในการนั่งรถส้มตอนนั่งถึงอพเภอแม่ระมาดก็โอเครนะคนไม่แนนไปซักประมาณ 12 คนฝั่งละ 6 คนนั่งสบายใจแต่พอเข้าเขตท่าสองยางด้วยความที่ต้องผ่านศูนย์อพยพ  เลยมีคนขึ้นมาค่อนข้างเยอะ ส่วนใหญ่ก็เป็นชาวเขา ชาวกะเหรี่ยง นั้บสิริรวมได้ทั้งหมด 33 คน เด็ก 7 คนนอกนั้นคือู้ใหญ่หมด จะเป็นลมตายด้วยเรื่องกลิ่นเอย ความเบียดเอย ยิ่งกว่าบนรถไฟฟ้าชั่วโมงเร่งด่วนอีกอัดกันมาก อิคนขับรถก็จอดเเวะรับเรื่อยๆจะบ้าตาย นั่งจากส่วนนั้นจนมาถึงงตัวตำบลแม่ต้านเกือบ 40 โล พอถึงแม่ต้านรีบโดออกจากรถทันทีเลยเมื่อยมากกกกกกกกจากนั้นก็เดินเข้าบ้าน พ่อก็ตกใจแม่ก็ตกใจ ส่วนอิเม่านั้นมันบอกว่าฝันเห็นเรานั่งทำงานให้เลยไม่ตกใจเพราะคิดว่าเราน่าจะมา 555 

พอมาอยู่บ้านสิ่งแรกที่ทำเลยตัดผมซะรำคาญ ตัดสั้นเลยเป็นสกิดเฮดเฟดข้างๆ ตอนแรกนึกว่าจะหล่อ พอตัดออกมา 555 หัวเป็นลูกชิ้นเลย ร่วมกับช่วงนี้อ้วนบวมเบียร์ยังกะพระเลยตลกตัวเองชิบหายแต่ก็ไม่ได้นำพาเพราะเรามั่นใจในตัวเองสูง 555 มีไปหาเพื่อนบ้างเที่ยวหาเมย์บุ๋มออฟโน่งเล่นกัน วันนั้นก็ไปช่วยหยิบจับของเล็กๆน้อยช่วยบุ๋ม นางเปิดร้านขายน้ำข้างๆอู๋ผัวนาง ขายได้ดีนะเฉลี่ยวันละ 50 แก้ว นี่เลยแนะนำไปว่าอาจต้องเพิ่มขนมนมเนยบ้างนะ ลูกค้าอาจชอบ นั่งคุยกัน 2 ชั่วโมงนี่ก็ของตัวกลับบ้านไปกินหมูทะอิอิ

วันนี้ที่มาอัพคือวันที่ 16 เป็นวันที่ต้องส่ง 50 หน้าแล้วแต่เรายังทำไม่เสร็จตอนนี้มันเบื่อไม่อยากแตะไม่อยากรับรู้เลย พี่นทีก็ทักถามว่าส่งทันมั้ย กราก็ยังไม่ได้ตอบขอเวลาอยู่กับตัวเองอีกสักวันสองวันละค่อยลุยอีกทีดีกว่าเนอะ มาบ่นแค่นี้แหละ ไว้มาอับอักน้า