วันที่ดี น้องชายบวช
ห่างหายไปนานเพราะรู้สึกเบื่อ ๆ ยังไงไม่รู้สงสัยว่าช่วงนี้ตัวเองจะเป็นซึมเศร้าเลยลองแอบประเมินภาวะซึมเศร้าผลพบว่าเรามีระดับความซึมเศร้าอยู่ในระดับปานกลาง 555 แต่มีความคิดฆตตที่ต่ำอยู่เพราะฉะนั้นสบายใจได้ระดับหนึ่ง ตอนนี่ที่เขียนบล็อกอยู่ dopamin อาจกำลังหลั่งแบบถล่มทลายอยู่ก็ได้
วกกลับมาเรื่องน้องชายบวชเห็นแม่บอกว่านางอยากบวชมานานแล้ว แต่ไม่แน่ใจว่าที่บวชตอนนี้ต้องการที่จะแต่งงานหรือป่าว ยังไม่ได้ถามนาง ช่วงนี้เราส่งเวรสอนหนังสือเพิ่มขึ้นทำให้ไม่ค่อยมีเวลา (จริงๆ มีเวลาแหละเเต่แบ่งจัดสรรไม่ดี 5555) เราสอนเดือนมีนาคมวันที่ 30 จากนั้น 31 มีนาก็รีบตื่นเช้านั่งรถกลับบ้านเพราะค่าตั๋วแพงมิไหวๆ เดือนนี้ไปมาหลายรอบ เป็นรอบแรกของปีที่นั่งรถทัวร์กลับตอนเช้า ปกติจะนั่งตอนกลางคืนเพราะได้นอน แต่ตอนเช้าก็ได้นอนนะแต่อาจไม่มากเท่าตอนกลางคืน ตื่น 6โมงเช้า ตาลีตาเหลือกรีบอาบน้ำแต่ตัวไปขึ้น MRT ไปจตุจักรแล้วนั่งวินไปต่อ ขนส่งหมอชิตรถออก 7.30 น. จวนเจียนมากเพราะเราไปถึงก็ 7 โมงหน่อยๆแล้ว แลกตั๋วเสร็จก็รีบวิ่งขึ้นรถเลย การจองตั๋วได้ที่นั่งข้างหน้าต่างก็โอเครหน่อย พอไปนั่งได้สักพักก็มีคนมานั่งข้างๆ จากนั้นเราก็หลับมาตื่นอีกทีเพราะเสียงคนข้างๆคุยโทรสับ ตอนแรกก็ลำคาญนะแต่พอได้ยินเรื่องที่เขาคุยก็หูผึ่งเลย ต่อมความเสือกก็เด้งขึ้นมาทันทีเท่าที่จับใจความได้ นาง (ผชนะ) น่าจะทำงานอยู่โรงเรียนอาจจะเป็นหรูหรือแผนกธุรการอะไรประมาณนี้ นางมาหาแฟนนาง (น่าจะผชด้วย) เพราะเห็นคุยกันทะเลาะกันเรื่องควาสัมพันธ์นี่แหละ โดยนางบ่นแนวน้อยใจว่าทำไมนางมาหาทำเหมือนไม่ชอบอยู่กับนาง ชอบเหวี่ยงนาง ชอบชวนนางทะเลาะ จะเลิกกันหรอ นางเดินทางมาตั้งนานเพื่อมาหากลับชวนทะเลาะ อะไรประมาณนี้ ตอนนี้นางกำลังจะกลับกำแพง คุยไปสักพักนึกว่านางร้องให้ไอ้เราก็ไม่กล้าดู 555 แอบใส่ airpod ไว้แต่ปิดเสียงเพลงนะเดียวไม่ได้ยินนางคุยกัน พอนางคุยกันไปสักแปปก็วาง เราก็กำลังจะหลับอีกโทรสับนางก็ดังมาคราวนี้เป็นเรื่องการโดทรมาสอบถามเรื่องงาน เรื่องการจัดประชุด การตั้งเบิกเบรคต่างๆ ฟังจนจับใจความได้ว่า นางน่าจะจัดเบรคบ่อย ทำเบรคบ่อย แล้วมันมีช่องว่างในการเขียนเบิกอยู่นางตั้งเบิก 1400 เเต่ราคาจริงอาจไม่ถึง นางก็โทรดิวกะร้านที่จัดว่าออกบิลแค่นี้ๆเหมือนเดิมนะ เดี่ยวผมเข้าไปเอาส่วนเกิดเหมือนเดิม (ระบบราชการอะเนอะ) จากนั้นหัวหน้านางก็โททรมาเรื่องนางไม่เซนเบิกอะไรสักอย่าง คุยกันบ่นกันทะเลาะกัน จนรถทัวร์จอดให้ทานข้าวเที่ยงพอทานเสร้๗ก็กลับมานั่งที่เดิมแต่นางยังไม่ยอมแพ้ ยังคุยต่อบ่นที่โดนหัวหน้าด่าให้เพื่อนนางฟัง สรุปตั้งแต่กรุงเทพจนกำปพงที่นางลง นี่ไม่ได้นอนเลยมัวแต่ฟังนาง ทั้งๆที่ไม่ใช่เรื่องของเรานะของใครก็ไม่รู้เป็นคนนิสัยไม่ดีเลยจิงๆ 555 จากนั้นก็นั่งต่ออีกแปปก็มาถึง บขส ตาก พอลงมาพ่อก็มารับพอดี นั่งรถกลับบ้านกับพ่อประมาณ 2 ชั่วโมงกว่าจะถึงบ้าน บ่นนั้นนนี่กันพ่อถามว่าจบเมื่อไหร่งานถึงไหนแล้ว นี่เลยบอกว่าจบอะยังไม่รุ้เเต่งานอ่ะพับไว้ก่อนเบื่อ ตอนนี้ของทำอย่างอื่นแทน 555 พอถึงบ้านก็เกือบทุ่มหนึ่งละ เราก็อาบน้ำเข้านอนจบไปหนึ่งวันในการเดินทาง
วันที่ 1 เมษายน 2566 วันนี้ไม่ได้ทำอะไรมาตื่นมาก็เที่ยงละ พอตกบ่ายก็ไปตัดผม ร้านตัดผมที่ตัดประจำก็ปิดแต่ยังไงนี่ก็อยากตัดเลยไปหาร้านอื่น สรุปได้ตัดผมในราคา 50 บาท แต่ทรงผมก็ตลก น้องบอกว่าเหมือนทรงชาวเขา ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรนะพอนางพูดแบบน้ีละเอ่ะเหมือนนี้หว่า 555 ทั้งวันก็ไม่มีรัย ไปเที่ยวร้านเพื่อนชื่อ บุ๋ม นางเปิดร้านกาแฟกะอู๋ซ้อมรถชื่อร้าน 105/2 garage cafe เราก็ไปอุดหนุนนางกินเป็นชาเขียวไม่หวาน อร่อยนะนี่ว่า พร้อมกะชวนนางคุยหน่อยหนึ่ง คุยสักแปปก็กลับบ้าน นางก็เหมือนเดิมยังไม่มีอะไรเปลี่ยน แต่ร้านนางสวยนะน่านั่งด้วย
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น